به دنبال نشانی از نگاهت

درون کوچه های تنگ و تاریک

به هر سو من نظر کردم ولیکن

ندیدم من نشان از آشنایی

تمام کوچه ها بن بست بودند

به دور از ذره ای از نور خورشید

تمام خانه ها در بسته بودند

به دور از ذره ای انصاف و امید

ندیدم من ستاره، درون آسمان تیره گونش

نه یک امید واهی نه یک پیغام کوچک

تمام مردمانش مست بودند

کنار لحظه هاشان مینشستند

برای دوری از تشویش دلها

کنایه بر دل هم می سرودند

نمیدانم چرا خسته نگاهم

در این جا در پی چشمان تو ماند

چرا در این غریبستان تاریک

دل درمانده از عشق تو جا ماند

نفسهایم دگر نایی ندارند

به جز چشمان تو جایی ندارند

بیا سویم که من تنهاترینم

به جز آغوش تو جایی ندارم

راه دور است،

عمرها کوتاه، چون پلک بر هم نهادن،

دریا زیباست،

اما در پس این زیبایی، کوهی از کاه روی آن است،

از قایق سهراب به آن مینگرم،

تا ببینم آن دور، پشت دریاها،

خیمه گاهی، پهلوانی،

یا که حتی

کودکی بازیگوش که جدا از مادر

در پی یک حقیقت،

که لولو چیست در تاریکی انباری خانه

در تکاپوست

یا ببینم مردمانی که به فردا مینگرند،

یا که شاید،

گل سرخی که از شادی گلهای شقایق میشکفد

و نمیورزد رشک...

ولی افسوس که نمیبینم من نشان از آن همه آرزو!

وای بر ما،

چه کسی میداند آن نفر کیست که در آب میسپارد جان...!

خاطره ها بر لب جوی شسته شده،

در میان موجی از گل مدفون شده،  

دستهای نامردی تا به آرنج خونی شده،

چشمان شهوت بار شیطانی که بر اندام پاک یک زن بی مهابا خیره شده،

آرزوهایی که در تعبیر آن، خانه ای ویران شده،

روزگاری را که بی شک عاشقی نفرین شده،

موجی از تاریکی و ظلمت

به روی چشم ما چیره شده...

آشنای دیروز ما، چرا امروز ناپیدا شده

روزگار ما چرا اینگونه بی امید شده...؟

چقدر زود گذشت،

خنده هایت را به یاد دارم،

                    و صدای نگرا ن مادر را

بیچاره چشمهایم!

چه زود به انتظار بازگشت دوباره ات

به این جاده های بی سوار دوخته شدند،

سالها انتظار...

               وتنها چند روز کوتاه...!!!

و باز سالها انتظار...

بدان که تمام عمرم را

به انتظارت خواهم نشست

حتی اگر تمام عمرم،

فدای ثانیه ای برای دیدن تو شود...

ای خدای مهربان

ای خدای خوب و پاک

میشود روزی رسد

تا من شوم بی غصه از رنج فلک

یا شوم پروانه ای

بی خبر از درد عالم

در پی آن یار خوشبو

در هوایی بی وزش

از باد و طوفان

یا که من یک بچه قویی

منتظر در راه مادر

در میان برکه ای

از جنس مهتاب صداقت غوطه ور

یا که من دریایی از امواج سنگین

میخروشیدم چه زیبا

میشنیدم من صدای

مهربان تخته سنگ ها

ای خدای مهربان

ای خدای خوب و پاک

گر همه اینها را نمیبخشی به من

تنها لحظه ای آرام مرا در بر بگیر

در میام پولک مهرت مرا

همچو مروارید سفید

بی صدف در بر بگیر

آخر بی سبب در دام عشقی افتاده ام

خود نمیدانم چرا!!

اما ویرانه ام!

بی سرانجام مانده ام در این زمان

لحظه ها را در کنار من بمان

تو که میدانی چقدر من خسته ام

سایه کن مهرت را که من دل بسته ام

نمیدانستم که باغ آرزوهایم را

بر روی اقیانوس جدایی ها بنا میکنم

و تو خوب میدانستی که چه بیهوده

نهال آن را با اشک چشمانم آبیاری میکنم

من هرگز نمیدانستم نهایت خوشبختی کجاست

و برای بافتنش همیشه میدویدم،

و تو بهتر از هر کس دیگری میدانستی که

چه بیهوده در جستجوی چیزی هستم که هرگز نخواهم یافت،

تو همه ی اینها را میدانستی،

از همان اول همه را میدانستی

و به من هیچ نگفتی...!!!

اما هیچ وقت نخواستی بدانی که چقدر دوستت داشتم،

و این بار من میدانستم که این تنها عادت توست

که فراموش کنی مرا و تمام ندانسته های مرا...

این جا ماندم ام تنها و غریب

چشمهایم در جستجوی نگاهی است

که هیچ گاه مرا نگاه نکرد

و گوشهایم در جستجوی صدایی است

که هیچ گاه مرا صدا نزد

و چقدر غربت سخت است

 اینجا خبر از صفوف به هم چسبیده ی

فرشتگان نیست

اینجا خبر از هیچ آشنای غریبی نیست

اینجا از هیچ چیز خبری نیست،

گویا بذر مرگ را

در این بیابان تقص کرده اند،

 ولی تا دلتان بخواهد،

گرگ هایی را میبینید

در لباس گوسفند

و چراگاهی پر از

خار و تیغ های زهر آلود

 اینجا صدای باد هم

پیام آور مرگ است

و صدای پرندگان،

که جیک جیک کنان میگویند:

چه ابلهانه زندگی می کنید!

 کمی آنطرف تر،

دخترکانی نیمه برهنه

در کنار رودی جاری و پر خروش

آفتابی از سر مهربانی

ارزانی اندامشان میکنند

 و در آن سوی رود،

چشمان شهوت بار

و هوس آلود پسرکی

بر اندام لخت این دخترکان

دزدانه خیره میشود،

 و پسر حسرت میخورد

و تنها آرزویش این است،

کاش اطراف این رود

سیم خاردار نداشت...!

 زندگی اینجا معنای بودن ندارد، 

کاش میشد پرسید

که چرا من هستم،

و او که باید باشد نیست؟

 کاش میشد پرسید

که چرا من باید

سنگینی گناه دوست را

بر دوش کشم؟

 چشم دوخته ام

به داربستی که عجیب

شبیه چوبه ی دار است...!

 من حال مسیح

به صلیب کشیده شده را

خوب میفهمم،

من میدانم

وقتی نسیم خنکی

به اجبار از سر بیابانی خشک میگذرد

چه حسی دارد

 من میدانم

که چرا در قفس هیچ کسی

کرکس نیست...!

 من همه را میدانم،

من همه را میفهمم،

من سلطان غم و تنهایی،

هیچ کس مرا حتی

با نام خود نمیشناسد...

 کاش میتوانستم دلم را

به آواز خوش قناری خوش کنم

ولی افسوس که اینجا

خبری از قناری هم نیست!

 اینجا پر از کرکس است

و صدای ویز ویز مگسانی

که بر سر لاشه ی

سگی نفرین شده

نزاع میکنند،

 گفتم که،

اینجا بذر مرگ پاشیده اند

و ما هم منتظر جوانه ی زرد این بذر

در زیر پاهای نه چندان

استوارمان هستیم،

 و سرانجام،

سرنوشت ما هم نفرین است

و نزاع مگسها و خوراک کرکس ها...!

این آدینه هم آمد و رفت،

امروز آسمان شهر ما،

یکدست سیاه پوش بود.

یقینا" آسمان این جمعه را مطمئن بود

که تو نخواهی آمد.

برای همین از امروز سحر تا غروب آفتاب

یکسر بارید...

تنها او میدانست...

بهار آمد

اما بی بوی تو این بهار همان زمستان سرد و بي روح است!

چشمهایم تنها به انتظار تو نشسته اند....

بهار به چه كارم آيد...!

راستش را بگو!

کسی نیست،

من هم نیستم،

تنهایی...!

فقط شاید کمی مرا حس کرده باشی....!

آن هم شاید...!

بگو... نترس،

غرورت را پیش من که نمیخواهی بشکنی،

شانهایت نبودن مرا

برای گوشهایت زمزمه نمیکنند؟

و آغوشت،

چشمان زخم خورده و بی تاب مرا

از دستان پر مهرت طلب نمیکند؟

نگاهت از نبودن من

بر روی سردی این راه دور

فریاد نمیکشد...؟

اگر اینگونه نباشد،

مرا با هستی چه کار...؟

 در حالی به پایان میرسد

که آفتاب زندگی ،

بر روی لبه ی آبی آسمان نشسته است

و من دانستم که صبح بسار نزدیک است...